آبشار یخی اکاپل(اکد)

نخستین صعود زمستانی قله دیوچال(گَتِه نوکانی)

دیوچال(گَتِه نوکانی)

قله ی بکر و کم تردد در منطقه ی تخت سلیمان می باشد علی رغم تردد سالانه هزاران نفر برای صعود علم کوه از مسیر تنگ گلو اما صعودی به خود نمی بیند.

 چشم انداز قله دیوچال(گته نوکانی) از قله کاتیلو دلیر دی 94

از سمت شمال غرب به جاده تنگ گلو، جنوب به کوهستان دلیر، غرب از طریق گردنه پارکا به یخ نو و از سمت شرق از طریق گردنه جَل نو به کوچکه نوکانی(نوکانی کوچک) و قله سیوکُلُو وصل می شود.

  چشم انداز قله دیوچال(گته نوکانی) از قله سیاه کمان اذر 94

خط الراس دیوچال یکی از بکرترین خط الراس های منطقه و کشور محسوب شده که هنوز پیمایش کامل زمستانی به خود ندیده است هرچند دی ماه سال 95 به همراه دوستان خوبم نیما اسکندری و مهدی الف استوار اولین تلاش زمستانه رو این خط داشتیم اما به دلیل نامساعد بودن هوا برنامه ی ما به قله دوکَل کَمَر منتهی و مجبور به بازگشت شدیم و تا پیمایش دیگر کنار هم  لحظه شماری خواهیم کرد. با توجه به جراحی کوچیک نیما امسال شرایط برنامه بلند مدت مهیا نبود لذا پیمایش امسال این خط به تعویق افتاده بود.

 قله ابیدر دی 95

تلاش زمستانی خط الراس دیوچال، قله دوکَل کَمَر

چند نقطه در بین اهالی دلیر به سختی معروف و زبانزد می باشد اعم از: سیوکلو،جباربخت(گرده سه کنج)، سِر پِه لا و پیش لا و نوکانی  و گَتِه غار، این قله ها و مناطق در جای جای خود خاطرات گذشتگان و نسل جدید را در خود جای داده است و یک جور ارزش گذاری به توان نسل جوان و گذشتگان این روستا خاطره ی از حضور به این مناطق بوده و هست...

حسین همنورد و یار دیرین که چند سالی در فروشگاه ماموت مشغول بود از صعود کنار هم بی نصیب بودیم تا امسال که دوباره وقتش ازاد تر شده بود چند برنامه با هم چیدیم از جمله صعود قله هَسَل کُت و چهارتپی ابیدر از کوهستان دلیر بود چند روز قبل خبر بارش برف دلیر ما رو به اجرای برنامه مصمم کرده بود بعدازظهر چهارشنبه به سمت محل حرکت کردیم نرسیده به روستا متوجه شدیم برف های باریده همه رو باد برده و اب شد! اکثر مسیر هسل کت با کفش ترکینگ قابل صعود بود اما انگار نوکانی(دیوچال) خواهان ما بود بی درنگ تصمیم گرفتیم به سمت دره ویان تغییر برنامه بدیم. شب گرمی رو در منزل پدری سپری کردیم البته حسین تا صبح کلی چوب به بخاری تزریق می کرد!

هفت صبح از خونه به سمت لَلاپِل حرکت کردیم تلفن هم قطع بود تا تغییر برنامه رو به خانواده و تیم امام رضا اطلاع بدیم!با گذر از هِزارسَنگَگ و گوسفندسرای چاری که در فصل گرم چه برو بیایی دارند اما حالا فقط صدای وزش باد به گوش می رسید. از کنار پل چاری به سمت لِسَر روخونه که از ارتفاعات دیوچال و سیوکلو (کَندِل دَچی و جَل نو) سرچشمه می گیرد تغییر جهت دادیم شرایط این قسمت مسیر تا سرای ویان پاییزی بود و درداورتر که طبیعت سال به سال نعمات خود را سخت گیرانه تر بما خواهد داد. باد و بوران سمت خط الراس مشترک دلیر با طالقان حسابی خودنمایی می کرد حتی تصور حضور در اون شرایط هم مرگ آور بود...  

 

ویان نامی اشنا با پِه لا و پیش لا در بین اهالی دلیر می باشد یجور کد اختصاصی این منطقه می باشد، از سمت راست ان از شیب تند ماشِل گردن بالا رفتیم از کنار صخره های زیبای خُونینو به سنگ چین قله(3640 متر) رسیدیم با وزش ممتد باد سرد تصمیم گرفتیم زودتر چادر (3632 متر) را در جای مناسب با سوز باد برپا کنیم. زمان زیادی تا غروب خورشید داشتیم شروع به بارگیری غذایی و ابی کردیم و از خاطرات تلخ و شیرین کوهستان حرف زدیم و خندیدیم... غروب خورشید با چشم انداز البرز مرکزی و غربی ما رو نیم ساعتی بیرون چادر در باد سرد نگه داشت و غرق عکاسی بودیم هرچند دلمان نمی خواست این زیبایی رو از دست بدیم اما سرما استخوان سوز اجازه نمی داد. مقداری برف اب کردیم و شام خوردیم به داخل کیسه خواب پناه بردیم دمای حسی داخل سایت حدود منفی 15 تا 20 درجه زیر صفر را گزارش می داد وزش باد تا صبح ادامه داشت و گه گداری خواب رو از چشمانمون می درید. هرچند طبق پیش بینی های حسین قرار بود باد گرم باشه اما نبود

قله زیبای سِر(انتهای جاده تنگ گلو)

یخ کفش ها را با گرم کردن با شعله گاز گرفتیم، کم کم اماده حرکت شدیم چادر در بادی حدود 50 کیلومتر در ساعت با مکافات جمع کردیم.

زمستان کم بارش با این بادها تمام برفها رو به دهلیز ها بالاخص برای این منطقه به دهلیزهای شرقی هدایت می کرد. به سمت پارکا حرکت کردیم از وزش باد شدید به دهلیز کندل دچی پناه بردیم این دهلیز تا خود گردنه پارکا ادامه داشت با احتیاط از کنار راست دهلیز بالا رفتیم دماوند و ازادکوه پشت سر ما به زیبایی دیده می شدند دامنه ی جنوبی دیوچال سمت راست ما قرار داشت و ما به ارامی به داخل سنگ ها پناه بردیم به روی خط الراس رسیدیم علم کوه و قلل منطقه خودنمایی می کردند از دیدن این همه زیبایی نمی شد دل کند یاد پیمایش با دوستان در جای جای این منطقه به سرعت باد می گذشت.

از دهلیز ده متری دست به سنگ بالا رفتیم و قله گته نوکانی روبروی ما بود با احتیاط از سنگ های سست این منطقه عبور کردیم به قله نوکانی(4180 متر)رسیدیم انگار این باد ول کنمان نبود سریع یک سیب خوردیم و به سمت سیوکلو حرکت کردیم خط الراس مسیر یا پاکوب ندارد باید با احتیاط از سنگ های ریزشی عبور کرد بهم ریختگی خط با کم و زیاد بودن برف ها ازار دهنده بود جایی تا کمر داخل برف فرو می رفتیم جایی برف کم روی سنگ ریزشی یخ زده بود بهرحال وقت زیادی داشت از ما می گرفت،

 

 

طبق پیش بینی ها برخی قسمت های خط در زمستان نسبت به تابستان راحت تر می شه و برخی قسمت ها سخت تر، این قسمت سخت در زمستان وقت گیر تر بود و ما با توجه به وضعیت موجود برای رسیدن به قله سیوکلو زمان کم می آوردیم قصد شب مانی دیگه نداشتیم و از آنجاییکه عبور گرده ی جنوبی قله سیوکلو منتهی به سردشت در تاریکی کار عقلانی هم نبود لذا از دره ی جَل نو منتهی به سرای ویان به پایین راهی شدیم، مسیری پر برف و گاهی یخ زده پیش رومون بود منطقه ی بکر با صخره و سنگ های زیبای اطراف آن خیره کننده هست در حس و حال خودمون گام بر میداشتیم از سکوت نهایت استفاده رو می بردیم که صدای کوکِرک(کبک دری) این خلوت ما با طبیعت شکست یهو در فاصله ده متری چند کل رو دیدیم تا گوشی رو اماده کنم و دستکش را در بیارم فاصله شون زیاد شد اما این لذت دیدن در خاطرمان ثبت شد امیدوارم حضور کوه نوردان از تعداد شکارچیان به این منطقه بیشتر شود...

جریان آب دره از بین یخ و برف نمایان شد دل سیر اب خوردیم و لابلای یخ و برف ادامه مسیر دادیم، حدود ساعت چهار به ایستگاه محل رسیدیم در انتظار ماشین به سمت چالوس بودیم هرچند از رفتن نامید شده بودیم اما بصورت شانسی جلوی نیسان چهار نفری نشستیم و اومدیم و مشکلات یطرفه شدن جاده چالوس که تمامی ندارد و عبور و مرور ساکنین کوهستان غرب با نذر و قربانی شاید بسلامت به خانه هایشان برسند...  

 

کل کوهی

 

پ ن:

زمان صعود: 28 و 29 دی ماه 1396

مسیر رفت و برگشت: 19.7 کیلومتر

شرکت کنندگان: حسین نوشین و محسن سام دلیری